ชีวิตเด็กซื้ว ดิฉันชื่อ เมย์แต่เพื่อน ๆ ตั้งชื่อให้ว่า SaRaPao เนื่องจากว่าหน้ากลมตอนที่ได้ชื่อเล่นชื่อนี้ เพื่อนบอกดิฉันว่าจะตั้งชื่อเป็นภาษาอังกฤษให้ ดิฉันก็ดีใจมากเพราะว่าชื่อ เมย์ นั้นโหล่สุด ๆ ไปที่ไหนก็เจอแต่คนชื่อเหมือนกันดิฉันก็รีบขอบคุณเค้าใหญ่เลย แล้วเพื่อนก็บอกว่าเนี้ยแกน่ะชื่อว่า "ซาร่า" น่ะเหมาะที่สุดเลยเราก็คิดว่าเอ่อ ชื่อนี้แหละเท่ห์ดี จะได้แอบอินเตอร์แล้วมันก็บอกว่าแต่ว่ายังไม่จบน่ะต้องมีคำว่า "เปา" ด้วย ถึงจะเท่ห์พอมารวม ๆ กันก็กลายเป็น ซาราเปา ซะงั้น พอมานั่งนึกชื่อนี้ทีไรก็ต้องคิดถึงคนที่ตั้งให้ทุกทีจะว่าไปเพื่อนกลุ่มนี้เป็นเพื่อนที่เราสนิทที่สุดเลยก็ว่าได้จะว่าไปเราเป็นคนที่เข้ากับคนยากใช่เล่นน่ะเนี้ยไม่ใช่ว่าจะหยิ่งหลอกน่ะ เพียงแต่ว่า พอเราคบใครทีไรมันก็ไม่ได้เปิดใจให้กันมากขนาดเพื่อน กลุ่มนี้เลยเรื่องนี้มันเป็นเรื่องสมัยตั้งแต่มัธยมต้นแล้วอาจาร์ยบอกให้เราเล่าเรื่องของมัธยมปลาย แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกได้ออกมาเป็นเรื่องของเพื่อนกลุ่มนี้แหละหวังว่าคงจะใช้ได้เหมือนกัน เพื่อนกลุ่มนี้มีชื่อกลุ่มด้วยน่ะชื่อกลุ่มว่า "Broma Jid(lid)" อ่านว่า "โบม่าจี๊ด"แต่ไอ้คำว่า "ลิ๊ด" เนี้ยตั้งเอาที่หลัง มันเป็นความหมายตลก ๆของภาษาถิ่นเรา (ภาษาเหนือ) คำว่า "จี๊ดลิ๊ด" แปลว่า เล็กน้อยหรืออีกความหมายที่วัยรุ่นใช้ ๆ กันก็แปลว่า แอบร้าย แต่ไม่แรด น่ะ มีสมาชิกด้วยกันทั้งหมดก็เกือบจะสิบคนไปแล้วมั้งชื่อของกลุ่มตั้งตามตัวอักษรหน้าชื่อ เป็นไงหล่ะ เท่ห์ใช่มั๊ยกลุ่มเราเพื่อนกลุ่มนี้ตอนนี้ก็ได้แยกย้ายกันไปหมดแล้วต่างคนก็เดินตามฝันของตัวเองไปแตกต่างกัน(ซึ่งตอนนี้ใกล้จะจบกันหมดแล้ว เหอๆ)มีทั้งไปเรียน หมอ, นิเทศน์ (เยอะสุด), สังคม และอื่น ๆ อีกมากมาย วีรกรรมของพวกเราก็ไม่ค่อยจะมีอะไรมากมายนักหลอกเพียงแต่ว่า ตอนสมัยที่คบกัน มันเป็นช่วงที่กำลังเป็นเด็กความจริงใจก็เลยมีให้กันมาก ไม่ค่อยจะมีเล่ห์เหลี่ยมใส่กันมากนัก โกรธก็คือโกรธ เกลียดก็คือเกลียดแต่ว่า โกรธกันแปปเดียวก็ดีกันแล้ว เป็นเด็กมันก็ดีอย่างเนี้ยแหละไม่ต้องคิดอะไรมากมาคิดดูตอนนี้มันต่างกันมากน่ะ ทุกคนก็ต้องเอาตัวกันให้รอดสมัยแต่ก่อน ถ้าเพื่อนคนหนึ่งมีปัญหาก็นั่งเอาเป็นเอาตายแก้ปัญหาให้เพื่อนใหญ่เลยแต่สมัยนี้ ถ้าเพื่อนมีปัญหา ก็คือเรื่องของคุณอยากกลับไปอยู่ในช่วงนั้นอีกจัง ชีวิตเรา ผ่านทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดีมามากนักทุกอย่างก็เป็นเพราะการกระทำของเราทั้งนั้น จะมานั่งโทษใครก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาทำไมเรานึกถึงช่วงมัธยมปลายไม่ออกเหรอ มันไม่ใช่นึกไม่ออก แต่ว่าไม่อยากจะนึกมากกว่าเป็นเพราะว่าเราเลือกเรียนสายอาชีพ มันไม่ใช่ชีวิต"เด็ก" เหมือนมัธยมปลายหรอกเพราะว่า การเรียนของสายอาชีพนั้น ต้องเรียนแบบช่วยตัวเองเราไม่รู้ว่าที่อื่นจะเป็นยังไงน่ะ เพียงแต่ที่เราเรียนมันเป็นแบบนั้นจริง ๆต่างคนต่างอยู่ เหมือนก้าวกระโดดจากเด็ก มาเป็นผู้ใหญ่โดยไม่ผ่านช่วงของการเป็นวัยรุ่น เลย สังคมมีแต่แก่งแย่งกันทั้งนั้นเราก็เปลี่ยนกลุ่มเรื่อย ๆ สรุปว่าเรียนสามปี มีกลุ่มอยู่ประมาณสิบกลุ่มแต่ตอนนั้นเราก็ติดต่อกับเพื่อนมัธยมต้น แต่ว่าก็เล็กน้อยแล้วเพราะเพื่อนเราเรียนมัธยมปลายที่ รร.เก่ากันหมดเลยมีแต่เราคนเดียวที่ออกมาเรียนสายอาชีพ เรียนจบมากก็คิดหนักอีกอยากเบนสายที่เรียนก็ไม่ได้ เพราะว่าไม่ได้เรียนวิชาพื้นฐาน ตอนนั้นเราแทบจะร้องไห้เลย เพราะว่าเรียนมาแล้วสามปี ได้วุฒิ ปวช เรียบร้อยแต่ว่าเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้ชอบในสายที่เรียนเลยตอนนั้นเราเรียน สาขา คอมพิวเตอร์ธุรกิจ ไม่ใช่ว่าจะเรียนไม่ดีน่ะแต่ว่า มันไม่ชอบ อยากเรียนเกี่ยวกับพวกออกแบบเอาไงหล่ะที่นี้ ไปเอ็นก็ไม่ได้ สุดท้ายก็เลยมาเลือกเรียนสาขา คอมพิวเตอร์กราฟฟิกที่ รร. แห่งนึง ตอนที่สมัครอาจารย์ก็บอกว่ามันเป็นวิชาเกี่ยวกับออกแบบแต่พอเราเรียนไปได้สองปีกับ 1 เทอม มันไม่มีออกแบบเลย เพราะเราไม่ได้พื้นฐานเกี่ยวกับการวาดเลย ก็เลยเรียนรู้มาแต่วิธีการใช้โปรแกรมต่าง ๆแต่ไม่สามารถเอามาประยุกต์ใช้ได้ ตอนนั้นแหละถึงรู้ว่า เราเข้ากับมันไม่ได้เลยประกอบกับมีเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย เราก็เลยตัดสินใจยื่นใบลาออก แล้วสุดท้ายก็มาเป็น "เด็กซิ้ว" อยู่ที่ ม.รังสิต แห่งนี้ไง
edit @ 18 Jun 2008 22:15:37 by (=^____^=)
